زود عـــــاشـــق نــــشـــــو ... !

beyadeto1 — Wed, 09 Dec 2009 12:03:21 GMT

دلم تنگ است ...

دلم اندازه حجم قفس تنگ است...

سکوت از کوچه لبریز است...

صدایم خیس و بارانیست...

نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانیست ...

beyadeto1 — Sun, 08 Nov 2009 01:45:21 GMT

من ازاين پس به همه عشق جهان مي خندم

به هوس بازي اين بي خبران مي خندم.

من از آن روزي که دلدارم رفت

به غم و شادي عشق دگران مي خندم

خنده ي تلخ من از گريه غم انگيز تر است

کارم از گريه گذشته است بدان ميخندم

دیگران می گویند : چه شود فرداها

من به دیروز و پری روز جهان میخندم

گفته بودند که عشق اول بیخبری است

هست اما آرام من به این بیخبران میخندم

beyadeto1 — Mon, 21 Sep 2009 21:00:21 GMT

beyadeto1 — Sat, 22 Aug 2009 19:34:21 GMT

شبهاي بلند بي عبادت چه كنم؟

تن من به گناه كرده عادت چه كنم؟

ياران همه گويند خدا مي بخشد گيرم كه بخشيد ز خجالت چه كنم؟

beyadeto1 — Sun, 19 Jul 2009 13:48:21 GMT

بعد از آن ديوانگي ها ای دريغ

باورم نايد كه عاشق گشته ام

گوئيا «او» مرده در من كاينچنين

خسته و خاموش و باطل گشته ام

هر دم از آئينه می پرسم ملول

چيستم ديگر، بچشمت چيستم؟

ليك در آئينه می بينم كه، وای

سايه ای هم زانچه بودم نيستم

همچو آن رقاصه هندو به ناز

پای می كوبم ولی بر گور خويش

وه كه با صد حسرت اين ويرانه را

روشنی بخشيده ام از نور خويش

ره نمی جويم بسوی شهر روز

بی گمان در قعر گوری خفته ام

گوهری دارم ولی او را ز بيم

در دل مرداب ها بنهفته ام

می روم ... اما نمی پرسم ز خويش

ره كجا ... ؟ منزل كجا ... ؟ مقصود چيست؟

بوسه می بخشم ولی خود غافلم

كاين دل ديوانه را معبود كيست

«او» چو در من مرد، ناگه هر چه بود

در نگاهم حالتی ديگر گرفت

گوئيا شب با دو دست سرد خويش

روح بی تاب مرا در بر گرفت

آه ... آری... اين منم ... اما چه سود

«او» كه در من بود، ديگر، نيست، نيست

می خروشم زير لب ديوانه وار

«او» كه در من بود، آخر كيست، كيست؟

beyadeto1 — Tue, 16 Jun 2009 12:29:21 GMT

- من از طرف آقاي احمدي نژاد، از آقاي موسوي عذر مي خواهم که راي لازم را براي رياست جمهوري نياورده اند.

- من از طرف همه کساني که به آقاي احمدي نژاد راي داده اند، از کساني که به آقاي موسوي راي داده اند عذر مي خواهم که چرا دو سوم از يک سوم بيشتر است.

- من از طرف همه روستاييان و شهرستاني هاي مناطق محروم ، از بالاشهري ها به ويژه بالاشهرنشين هاي تهراني عذر مي خواهم که به آقاي موسوي راي نداده اند.

- من به عنوان يک تهراني از طرف مردم مختاري و جواديه و شوش ، از ساکنان محترم ولنجک و ونک و شمرون عذر مي خواهم.

- من به عنوان يک مشهدي از طرف بچه محل هاي گلشهر و سيّدي و طلاب ، از اهالي محترم و متشخص سجادشهر و اماميه و آب و برق عذر مي خواهم.

- من به عنوان يک ايراني از طرف مردم کهنوج و عنبرآباد کرمان ، از آقاي ميرحسين موسوي عذر مي خواهم که به موج سبز نپيوستند.

- من از طرف مردم لرستان و آذربايجان، از دکتر زهرا رهنورد عذر مي خواهم که بر خلاف توقع ايشان ، قبيله گرايي و نژادپرستي نکرده اند و بر اساس مصلحت شان تصميم گرفته اند.

- من از طرف شوراي نگهبان از اوباما و نتانياهو عذر مي خواهم که به محض مشخص شدن نتيجه انتخابات به نفع احمدي نژاد ، اعتبار انتخابات ايران را لغو نکرده است.

- من به طور کلي عذر مي خواهم و اميدوارم اغتشاش گران محترم به من و ساير مردم فرصت دهند تا بار ديگر پيش از راي دادن ، نظر آنان را جويا شويم.

- من اساساً عذر مي خواهم و تعجب مي کنم چرا به خاطر اين که به احمدي نژاد راي داده ام ، خدا مرا به سنگ و چوب تبديل نکرده است!

- من همچنان عذر مي خواهم...

beyadeto1 — Mon, 18 May 2009 19:13:21 GMT

تا نهان سازم از تو بار دگر

راز اين خاطر پريشان را

می كشم بر نگاه ناز آلود

نرم و سنگين حجاب مژگان را

دل گرفتار خواهش جانسوز

از خدا راه چاره می جويم

پارساوار در برابر تو

سخن از زهد و توبه می گويم

آه ... هرگز گمان مبر كه دلم

با زبانم رفيق و همراهست

هر چه گفتم دروغ بود، دروغ

كی ترا گفتم آنچه دلخواهست

تو برايم ترانه می خوانی

سخنت جذبه ای نهان دارد

گوئيا خوابم و ترانه تو

از جهانی دگر نشان دارد

شايد اينرا شنيده ای كه زنان

در دل «آری» و «نه» به لب دارند

ضعف خود را عيان نمی سازند

رازدار و خموش و مكارند

آه، من هم زنم، زنی كه دلش

در هوای تو می زند پر و بال

دوستت دارم ای خيال لطيف

دوستت دارم ای امید محال

beyadeto1 — Wed, 08 Apr 2009 22:58:21 GMT

تـــــــــــــــــولدم مـــــــــــــــــــــبارک ... !

beyadeto1 — Mon, 02 Feb 2009 00:23:12 GMT

لخت شدم تا در آن هوای دل انگيز

پيكر خود را به آب چشمه بشويم

وسوسه می ريخت بر دلم شب خاموش

تا غم دل را بگوش چشمه بگويم

آب خنك بود و موج های درخشان

ناله كنان گرد من به شوق خزيدند

گوئی با دست های نرم و بلورين

جان و تنم را بسوی خويش كشيدند

بادی از آن دورها وزيد و شتابان

دامنی از گل بروی گيسوی من ريخت

عطر دلاويز و تند پونه وحشی

از نفس باد در مشام من آويخت

چشم فرو بستم و خموش و سبكروح

تن به علف های نرم و تازه فشردم

همچو زنی كاو غنوده در بر معشوق

يكسره خود را به دست چشمه سپردم

روی دو ساقم لبان مرتعش آب

بوسه زن و بی قرار و تشنه و تبدار

ناگه در هم خزيد ... راضی و سرمست

جسم من و روح چشمه سار گنه كار

beyadeto1 — Wed, 15 Oct 2008 14:21:21 GMT

شب تيره و ره دراز و من حيران

فانوس گرفته او به راه من

بر شعله بی شكيب فانوسش

وحشت زده می دود نگاه من

بر ما چه گذشت؟ كس چه می داند

در بستر سبزه های تر دامان

گوئی كه لبش به گردنم آويخت

الماس هزار بوسه سوزان

بر ما چه گذشت؟ كس چه می داند

من او شدم ... او خروش درياها

من بوته وحشی نيازی گرم

او زمزمه نسيم صحراها

من تشنه ميان بازوان او

همچون علفی ز شوق روئيدم

تا عطر شكوفه های لرزان را

در جام شب شكفته نوشيدم

باران ستاره ريخت بر مويم

از شاخه تكدرخت خاموشی

در بستر سبزه های تر دامان

من ماندم و شعله های آغوشی

می ترسم از اين نسيم بی پروا

گر با تنم اينچنين درآويزد

ترسم كه ز پيكرم ميان جمع

عطر علف فشرده برخيزد!